Abecedario
1.... A de: astronauta
2.... B de: bandera
3.... C de: circo
4.... D de: dorado
5.... E de: ecuacion
6.... F de: Falso
7.... G de: Graciela
8.... H de: Hielo
9.... I de: insiso
10 ...J de: Javea
11....K de: Kilos
12... L de: Luciernaga
13... M de: Masoca
14....N de: niñera
15... O de: ostentoso
16... P de: patria
17... Q de: quien
18... R de: Resoplar
19... S de: Sueño
20... T de: Tortilla
21... U de: United Colors Of Benetton
22... V de: Violeta
23... W de: Wikipedia
24... X de: Xavi
25... Y de: Yema
26... Z de: Zulo
jajajaja madre mia! fui totalmente fiel en cuanto a poner lo primero que se me ocurría, pero por dentro iba pensando "madre mia, para unir despues todo esto! " lo intentaré.... ahi va...
Lo prometo, no vuelvo a zamparme un bote entero de Hagen Dazs a las cuatro de la mañana, he vuelto a soñar tonterías, y encima de esas raras pero totalmente creíbles...esta vez yo era un astronauta,llegaba a la luna y plantaba mi bandera, pero a diferencia de significar una gran hazaña, realmente mi cabeza estaba hecha un circo, miraba hacia el horizonte dorado, pero no me cerraba la ecuacion, en mi mente se seguia repitiendo esa palabra: Falso.... " y si Graciela , mi madre, me hubiera dejado seguir en las pistas de hielo?" Hoy seria una gran patinadora....mi verdadera vocacion. De pronto hago un insiso, recuerdo los veranos en Javea, los atardeceres, el poco interes que ponia en mis kilos, que diferente es ahora! la luciernaga por las noches que miraba hasta quedarme dormida...que tiempos aquellos! Basta...no sirve de nada ponerme masoca, ya de peque me decia la niñera que de nada servia ponerse triste, y que con los años entenderia que todo se podia arreglar con una tarde de Shopping, qué ostentoso! si ahora no llego ni a fin de mes! no puedo acceder a ese tipo de consuelos, que gracia jeje, en fin...recuerdos de mi patria. Quien diria que me encontraría aqui , en la luna, con este traje de astronauta, dentro del cual no hago mas que resoplar, sintiendome infeliz por no cumplir mi sueño, como una tortilla francesa, que da vuelta y vuelta, pues esa soy yo en este mar de incertidumbre, ni blanco, ni rojo, ni negro, y tantos colores a la vez como United Colors of Benetton ! he dicho Violeta? el término para definirme es tan complicado que no lo encontraria ni buscando en la Wikipedia, es mas... ni aunque lo buscara Xavi que es mi amigo informatico al que se no se le resiste nada. Pues, ni el. De pronto me pica la yema del dedo...esto es raro, y al cabo de un rato, abro los ojos y me doy cuenta de que estaba rodeada por un mando a distancia, un bote de Hagen Dazs, una manta, un boli, y una gata....que casualmente me ha despertado lamiendo mi yema del dedo con restos de helado de Straciatella. Madre mia....que horas son! que estaba soñando? vaya por dios, tendré que recoger un poco la casa, que ésto mas que una casa parece ya un zulo.
Jejejje, que laaaargo! como no podia ser de otra manera! me he ido riendo mientras lo hacia, estuvo realmente divertido el desafio, Duende, espero que me leas! Besotes.
P.D: Ahora digo yo... Como es eso de que con un sueldo de astronauta no me llegaba a fin de mes ? ja ja ja, si que está mal la cosa ...hasta en la NASA, no? Besotes y gracias por leer todas mis chorradas, jajaja. Muac
Fotos de hoy
A su vez, hoy en la tienda ( para las que no sepáis , mi marido tiene una tienda de suministros de materiales de construccion, ceramicas y cosas asi) pusimos un monitor pantalla plana de 19" arriba del mostrador para que pase videos promocionales, quedo muy bonito! quise una foto, pero no le hace justicia con el flash. Pero queria ponerla en el blog para que vean un poquito como es la tienda, prometo fotos buenas!
Hay otra cosa que os tengo que contar, y es que este año nuestra tienda participa en el concurso de escaparates (vidrieras) del ayuntamiento! no pensamos ganar jeje, pero al menos prepararnos, porque pasará un jurado, que ilu ! asique para finalizar el dia, al salir del trabajo fuimos a comprar toda la parafernalia navideña, y yo a mis anchassss escogiendo cositas, una mas mona que la otra. Mañana lo monto, de todo tendréis foto. Al volver a casa, vino un amigo, cenamos, recogi, limpie casi toda la casa, y recien ahora es cuando paro. y al terminar este post faltan 20 minutos para las dos de la mañana. Por suerte viene un puente importante! lunes y martes no se trabaja. No nos iremos a ningun lado, pero que mas da? tengo un monton de ganas de quedarme en casa, dormir hasta tarde , hacer el perro (perrisimo) tirarme en pijama to el dia, y no tener obligaciones.
Bueno, mis chicas, gracias como siempre por vuestros comentarios, gracias a las que me pasaron la receta del budin de pan! este domingo es el dia señalado...pinta postre! tengo que experimentar, cada domingo me he propuesto hacer una comida muy elaborada o casera, y hasta el momento ha ido de lujo! asique este domingo no se lo que cocinaré, pero pondré especial atencion al postre. Me saldra bien?
Aqui os dejo fotitos del dia de hoy....y de todo lo que les conté. Feliz vispera de navidad a todo el mundo!
Ya es ...
Ultimo dia sorteo Sarita
Cómo se hacia el budin de pan?
Para las argentinas.....
Cada dia me sobra pan...despues lo tengo que tirar. Hoy mi hermano me dice: "tenes acá bastante pan, porqué no hacés un budin de pan"? y me acordé de esos que alguna vez probé en argentina, hummm que cosa mas rica! y tengo entendido que es algo simple de hacer. Me gustaria que alguna entendida me diera la receta, que sea simple por favor...y despues prometo poner la foto. Quiero sorprender al hombre de la casa ^.^ Gracias!
Que alguien me quite el raton!
Porque lo quiero todo ! todo ! todoooo!
Mi amigo Gaby me encargó un pendrive de 8G, de Hello Kitty por e-bay ! lo escogí en azulito claro (celeste bah...) en breve lo tendré y claro está, se los enseñaré....
Gracias por los comentarios tan lindos en la entrada anterior, tuve la suerte de conocer gente nueva. Besotes gente linda que me lee...
Hola
Hola Lectoras…bueno, y Hola Fran de tafalla, ya que creo que eres mi unico lector masculino en la actualidad. Si bien siempre he sido muy sociable y abierta para hablar de mis cosas personales, creo que nunca lo he hecho con el toque de intimidad que hoy quiero dar. Sé que en un tiempo fuimos muy cercanas con muchas de vosotras y poco a poco mi blog se fue apagando, desde que comencé el blog hace ya dos inviernos atrás, ha pasado un poco de todo, y es cierto que llegó un momento que dejó de interesarme, ya no encontraba nada que volcar ni expresar, pero aunque suena a frase hecha nunca me olvidé de vosotras. Recuerdo aquellas navidades del 2007, yo estaba atravesando un momento muy duro en mi familia porque mis padres se habian separado, mas bien, mi padre se habia ido, yo aun no me habia casado, vivia con mi madre en casa, y la situación no era nada facil, fui parte activa en el intento de reconciliación de mis padres, todo aquello me frustraba, no conseguia lo que queria, entonces un dia, intentando dar saltos para coger unas cajas que guardaba encima del armario, lo tipico…se me cayo una bolsa con ganchillo y lana adentro, y una bufanda apenas empezada. Fue un flechazo, recordé que hacía dos años atrás una amiga me habia enseñado los puntos basicos de ganchillo, y entonces fue una decisión instantanea, lo retomaria. Y lo haria enserio. Desde ahí, fue no parar, empece a buscar esquemas, puntos basicos, patrones en internet, aprendi con los videos de Elaine, la profesora brasileña que tiene una video escuela en Youtube, y entonces descubri el mundo de los blogs, no lo podia creer, todo aquello realmente me alegraba el corazon, habia gente tan loca como yo que siendo joven se ponia a tejer! No es que eso me convirtiera en feliz, ni que solucionara mis problemas, pero cada noche tenia una cita con el sofá y la taza de chocolate caliente, el portátil y las lanas, y ….porque no? Por esas horas, era feliz.
Pasaron muchos meses, me casé, mis padres volvieron y se separaron varias veces mas, mi corazon dio varios vuelcos, y poco a poco empecé a perder interes, o a carecer de cosas que contar al mundo tejeril, habia dejado de tejer poco a poco.
En este tiempo nunca lo he dejado del todo, he hecho pequeñas y timidas cositas, pero me pasaron cosas bastante fuertes, como una nueva desilusión grande hacia mi padre, por cierto ellos ahora viven en el otro continente, se volvieron a Argentina, y sumado a todo esto, y por circunstancias que ahora se harian larguisimas de contar, peligró mi matrimonio con Elias, pero cuando digo peligró, es que peligró enserio. Lo pasé realmente mal, no os puedo contar lo mal que lo he pasado. Pero ahora la tormenta pasó, gracias a Dios. He tomado decisiones serias, me siento mejor. Pero en ningun momento estoy diciendo que las cosas sean faciles, no, la vida es bastante difícil, no hay que parar de luchar nunca, de eso me he dado cuenta, porque antes realmente habia sido muy facil para mi, siempre habia tenido una vida facil, me he tenido que dar varios golpes para darme cuenta de cómo son las cosas en la cruda realidad.
Hoy por hoy, trabajo en la tienda de Elias, en este ultimo tiempo estuve trabajando en el hospital, como auxiliar de enfermeria, pero de manera particular, sin tener el titulo, fue una experiencia realmente gratificante para mi, así que tenia pensado sacarme el titulo, que me llevaria algunos meses, y entraria directamente a residencias de ancianos a trabajar, eso es algo que aun esta pendiente, por el momento hemos decidido aplazarlo y volcanos a la tienda, donde se han puesto esfuerzos y dinero , para que esto salga para adelante y mas adelante pensar en mas cosas. Mi portátil se jodió, de repente, sin mas, así que me he comprado un sobremesa, no me convencian los sobremesa, pero mi hermano me dijo que seria para toda la vida, ya que si se jode una pieza, se cambia y ya esta, y que podia dejarlo encendido por las noches sin problema, la verdad es que no le llevo mucho tiempo convencerme, y ahora tengo un flamante sobremesa negro, una preciosidad, lo amo. Ya le conoceréis. Momy, mi perro, mi bebé, esta gigante, cada vez mas cariñoso y calzonazos de su mami. Aun no nos fuimos a vivir al monte, tenemos demasiadas letras al mes como para meternos en un nuevo prestamo. Maldita epoca! Pero estamos juntos…en la lucha, joder, qué difícil es estar casado, no digo feo, de hecho es lo mas bonito, pero qué sacrificado es ¡ y mas si se está mal económicamente… de verdad, cuanto entiendo a mis padres. Lo siento por este monologo, tenia ganas de hablar con vosotras, las echaba de menos. Me he dado cuenta de que aunque no teja, echo de menos vuestras historias, vuestros cotilleos en el msn, vuestras vidas. He querido desentenderme del blog para siempre, pero algo curioso es que no era capaz de visitar los vuestros, no lo hacia , porque sabia que me entraria la nostalgia, y es asi, no puedo visitarlas, porque me remueve grandes sentimientos, y entonces llegó Sarita a invitarme a su sorteo, y la leí, y las leí, y caí, y es que esto es parte de mi, No puedo hacer como si no existiera, no prometo traer mucho de tejido, pero asi soy yo, y aquí me tenéis. Hola lectoras.











